نجم الدين الكبرى ( مترجم : محمد باقر ساعدى خراسانى )
128
فوائح الجمال وفواتح الجلال ( فارسى )
بيانى از واسطى ابو بكر واسطى قدس اللّه روحه اظهار داشته صفت جلال و جمال با يكديگر تصادم كرده و از تصادم آنها روح متولد شده بنابراين فرزند اشاره به جزء و پدر و مادر اشارهء به كلاند . فيضان انوار هرگاه دائره وجه رو به صفا و پاكى بگذارد انوار الهى مانند چشمه آب فيضان پيدا مىكند تا به حدى كه انسان سالك جوشش انوار را از چهرهء خود مشاهده مىكند و جوشش مزبور از ميان دو چشم و دو ابروى او محسوس مىباشد پس از اين همهى چهرهء او را فرا مىگيرد و بدنبال آن نورى از پاى تا سر او را در حيطهى درخشش خويش قرار مىدهد . آرى انوار چونان چشمهاى مىدرخشد و از پشت پرده نازك آن خورشيد رفت و آمد مىكند و مانند بادى كه كودكان بر روى آن قرار مىگيرند به پيش و پس حركت مىنمايد پس آن چهره در حقيقت چهرهء تست و آن خورشيد خورشيد روح تست كه در كالبد تو در تردد مىباشد . بدنبال آن صفا پيدا شده و همگى بدن تو را فرا مىگيرد و در اين هنگام در برابر تو هيكلى از نور ظهور مىنمايد كه انوار بسيار از آن متولد مىشود و سالك چنان احساس مىكند كه انوار